Ons team

Als er iets is wat de laatste jaren mensen steeds meer tot de verbeelding spreekt, is het wel Het Nieuwe Werken. Daarom wordt in THINQ Magazine regelmatig over dit onderwerp geschreven. Ook in de komende juni-editie is het weer raak. Vol enthousiasme stapte ik voor THINQ de elegante ‘to see or not to be seen’-sfeer van het Amsterdamse Dauphine binnen op zoek naar mijn respondent: Roos Wouters, voorzitter van de Stichting Het Nieuwe Werken Werkt!, columniste en prijswinnend schrijfster, om maar even een paar titels te noemen. En bijzonder is ze, deze Roos. Van mijn leeftijd, net als ik ook moeder van twee kinderen en goochelend met tijd tussen alle zaken die belangrijk zijn in het leven. Ze hield een warm pleidooi voor een juiste invoering van HNW. Want zij is sinds ze heeft ontdekt wat milieuvervuiling, werk/privébalans, ziekteverzuim, deeltijdbanen, fileproblematiek, en de vergrijzing met elkaar gemeen hebben, helemaal om. HNW is volgens haar de overeenkomstige oplossing. En dat betekent voor haar niet iedereen een laptop of ander spannend ICT-dingetje in de hand drukken, maar gericht kijken naar de behoefte van de individuele werknemer. “Haal eruit wat erin zit.”

De werknemer moet gelukkig zijn in het werk; zich gewaardeerd voelen, de eigen grenzen optimaal verkennen en uit zichzelf het hart in het werk leggen. Omdat het werk en de werkplek zo goed voelen. Warm. Betrokken. Stimulerend. Motiverend. Het klinkt allemaal zo vanzelfsprekend, maar zo is het helaas niet in ieder bedrijf. Ik heb vrienden die bij grote organisaties werken en zich eerder een nummer voelen dan een persoon. Die ervaring heb ik niet; het pad van mijn carrière heeft zich tot dusver langs kleine bedrijfjes geslingerd. Bedrijfjes waar een persoonlijke sfeer de boventoon voerde. Een soort HNW in het klein, want lang niet altijd kon (vaak financieel gezien) alles, maar toch. Een werkgever die meedenkt, slaat de plank niet snel mis. Geen enkele werknemer is een statisch element. Privébeslommeringen kunnen immers veranderen en vervolgens doorwerken op het werkvlak.

Bij ContentXperience begrijpen ze dat. Dit durf ik te stellen zonder dat ik het wil laten overkomen als bedrijfsverheerlijking, want daarvoor ben ik teveel een nuchtere Betuwse meid. Maar eerlijk is eerlijk: tijdens mijn tweede zwangerschap kreeg ik al te horen dat zodra de oudste naar school moest, ik gerust van werkdag kon wisselen om zo vrij te kunnen zijn wanneer mijn kind vrij was van school. En toen ik mij aansloot bij het moederfront dat ’s morgens hun kroost om tien voor half negen op school aflevert, werd de flexibele instelling van mijn werkgever nog duidelijker: alle begrip voor het feit dat ik niet in vijf minuten van Arnhem-Zuid naar Arnhem-Noord kon komen. Dus begin ik twee dagen in de week iets later en één dag in de week extra vroeg. En zo zijn er nog veel meer voorbeelden te bedenken bij CX. En dat is precies wat Roos Wouters bedoelde met het met de tijd meegaan en de ontwikkeling van de mensen zèlf bevorderen. Wie als werkgever zijn werknemers vertrouwd en een bepaalde mate van vrijheid gunt, krijgt hier loyale, hardwerkende en zelfstandige werknemers voor terug. In het licht van Het Persoonlijke Nieuwe Werken hoef je als werkgever de werknemer niet aan het handje te houden of onder de duim te houden. Geef ze liever een high five.